Zimska rezidencija ili stari dvorac se nalazi u centru naselja Žombolj. „Naspram katoličke crkve, usred engleskog vrta od 6 hektara se nalazi dvorac grofa Endrea Čekonjića, okružen raznovrsnim privrednim objektima.“ Trenutno nije poznata godina izgradnje, niti ime arhitekte, ali se pretpostavlja da je dvorac izgrađen još za vreme Jožefa Čekonjića. Građevina je više puta bila obnavljana i dograđivana, između ostalog i 1878. godine, kada je objekat prilagođen potrebama Leone Liptai, koja je ovde provela veći deo vremena nakon muževe smrti. U ostavinskom materijalu Janoša Čekonjića se nailazi na zanimljiv podatak, da je dvorac imao 49 prostorija. Na istom mestu stoji, da je u okolini feudalskog doma bila kuća vrtlara, kuća upravnika, stan upravnika ergele i stan blagajnika.
Novine Torontal 1889. godine obaveštavaju čitaoce o velikom požaru u dvorcu Čekonjić, međutim, nema podataka o tome da li se nesreća desila u zimskom dvorcu ili u dvorcu Čito: „U dvorcu Endrea Čekonjića 11. januara izbio je požar preko vazdušnog grejanja. Požar su zajedničkom snagom, sluge i stanovnici opštine, pokušavali da ugase, što je bio prilično težak zadatak zbog brzog širenja vatre i zbog nedostatka vode. Šteta se procenjuje na 30-40 hiljada forinti, ali pored toga je uništen veliki broj porodičnih i umetničkih vrednosti neprocenljive vrednosti.“
Istočni deo objekta, koji je gledao na današnju Ulicu Republike (Strada Republicii), 1907–1908. godine je srušen. Početkom 20. veka, u vrtu dvorca je stajao spomenik osnivača imanja, Jožefa Čekonjića, umrlog i sahranjenog u Žombolju.
Katastarska mapa iz 1802–1803. godine već svedoči o postojanju građevine. Na drugom vojnom premeru jasno se uočava oblik gabarita dvorca. Zgrada je imala osnovu u obliku latiničnog slova U, što je jedno od glavnih obeležja arhitekture baroknih dvoraca na ovim prostorima. Zanimljivo je da je glavnu fasadu činio jedan krak slova U, koji je gledao na današnju Ulicu Republike. Na jednoj staroj razglednici iz druge polovine 19. veka se vidi da je dvorac bio prizemna građevina sa visokim krovom. U centralnom rizalitu, nalik paviljonu, koji je gledao na glavni trg, odnosno na statuu Svetog Florijana, nalazila se svečana sala. Pretpostavlja se da je ovo bilo i originalno stanje. Na osnovu toga, dvorac Čekonjić u centru Žombolja je do druge polovine 19. veka, odnosno do 1878. godine, a možda i do 1907–1908. godine, u potpunosti sačuvao barokne karakteristike osnove. Spoljašnja obeležja zgrade opravdavaju pretpostavku da je građevina izgrađena krajem 18. veka, za vreme barona Jožefa Čekonjića.
Posle dogradnje objekta, 1878. godine, deo prema glavnoj ulici je ostao sačuvan. Na sporednim fasadama krila, okrenutim prema glavnom trgu, bilo je probijeno po pet prozora, naglašenih malim vencem. Iznad otvora je bio krovni venac, čiji donji deo su činile slepe arkadice. Središnji korpus je bio podeljen sa tri ose na koje su bili nanizani prozori. Fasada na spratu je bila ukrašena sa tri velika, lučno završena prozora. Srednji prozor je bio krunisan timpanonom, iznad kojeg je bila pravougaona niša. Iznad dva bočna otvora su bile samo niše, ispunjene kružnom formom. Po središnjoj osi prizemne etaže bio je širok ulaz za kočije, a sa obe strane po jedan prozor. Ogromni prozori sprata delimično nose obeležja romantične arhitekture. Iz tog razloga ne možemo isključiti mogućnost da su već 1878. godine vršene neke promene na građevini, po tadašnjem ukusu.
Krilo upravno na glavnu fasadu je bilo delimično izmenjeno dogradnjom još jednog sprata. Osim toga, arhitekta je pokušao da objektu da klasicističko ruho. Dograđena fasada, koja je gledala na sporednu ulicu, bila je podeljena na devet osa, na koje su bila nanizana po dva prozora, jedan na prizemlju, drugi na spratu. Na relativno velike otvore prozora se naslanjao friz, dok se iznad uokvirenih otvora sprata, nalazio ključni kamen. Dva nivoa su bila razdvojena ne previše naglašenim vencem. Postament se prostirao do parapeta prozora, obrazujući imitaciju kamena u malteru. Fasada sprata je bila ravno omalterisana. Uprkos ovim promenama, osnova u obliku slova U nije bila menjana.
Nakon rušenja krila prema glavnoj ulici, dvorac je izgubio barokni izgled osnove. Novi gabarit građevine je bio u obliku latiničnog slova L, uz čiju je kraću stranu bio prislonjen rizalit, najdominantniji element cele građevine. Na bočnoj fasadi rizalita su otvoreni novi prozori. S obzirom da nisu pronađeni stari prikazi unutrašnjeg parka dvorca i enterijera samog objekta, pretpostavlja se da je ovaj deo zgrade postojao pre rušenja (1907–1908). Ovde je verovatno bio smešten dvorišni ulaz prema parku.
Danas vidimo prethodno opisano stanje. Spoljašnje oblikovanje dvorca čuva klasicistička obeležja, tj. odslikava period s kraja 19. veka. Centralni korpus se sastoji od tri segmenta. Dva bočna dela su izbačena u odnosu na ravan fasade. Oni imaju samo jednu osu, na kojoj se nalazi jedan prozor na prizemlju, dok se na spratu nalazi samo jedno udubljenje, niša uokvirena dorskim pilastrima. Ovi bočni rizaliti su krunisani timpanonom. Središnji deo korpusa ima tri ose. Na prizemlju su tri otvora, po jedan prozor sa obe strane i vrata u sredini, koja danas imaju funkciju glavnog ulaza. Na spratu se takođe nalaze tri otvora – dva lučno završena prozora i jedna isto oblikovana vrata. Ovi otvori nas asociraju na centralni korpus srušene zgrade. Prozori i vrata na spratu su razdvojeni dorskim pilastrima, a ispred njih se prostire balkon.
Nakon Prvog svetskog rata članovi porodice i uprava imanja su uglavnom boravili u ovom dvorcu, jer su dvorac Čito zatvorili. Međutim, već 1925. godine su pokušavali da prodaju nameštaj. Potražnja nije bila velika, jer su Rusi prilikom boravka u objektu, za vreme Prvog svetskog rata, prilično uništili opremu dvorca. Deo nameštaja oba dvorca je 1927. godine transportovan za Budimpeštu.
Na osnovu jedne prepiske iz 1928. godine se saznaje da je unutrašnji dvorac već u to vreme pripadao opštini Žombolj, ali je porodica želela da ga vrati u svoje vlasništvo. Međutim, mađarski državljani nisu imali pravo učešća na licitaciji putem koje je opština htela da proda dvorac. Braća Čekonjić su pokušavala da reše ovaj problem, ali svi pokušaji bili su bezuspešni. Građevina je 1935. godine, kada prelazi u trajno vlasništvo grada Žombolj, u potpunosti preuređena, a porodica je zauzvrat dobila 6,25 miliona forinti. Danas se nekadašnji dvorac koristi kao gradska kuća, a donedavno je u sklopu objekta bila i jedna gimnazija.
